Ostatnie co widziałam to była krew. Dalej nic nie pamiętałam...Obudziłam się dopiero w jakimś opuszczonym budynku, ale praktycznie w ogóle nie docierało tam światło.
- Budzi się... - Usłyszałam kilka szeptów.
W ogóle nie czułam żadnej części ciała. Czułam tylko sznur, który ściska mi szyję. Po chwili otworzyłam oczy szerzej i zobaczyłam trzech nieznajomych chłopaków.
- Kazuma, chodź tu, obudziła się. - Powiedział jeden z nich.
Kilka metrów przede mną ujrzałam tego samego chłopaka co wtedy.
- Czego chcesz idioto... - Zapytałam wyczerpana.
- Idźcie stąd. - Rozkazał innym, a oni odeszli.
Podszedł do mnie, usiadł obok i przeciął sznur który ściskał mi szyję. Po chwili ciszy powiedział.
- Jestem Kazuma, a ty?
Ja nic nie odpowiadałam, głównie dlatego, że nie miałam siły.
- Nie chcesz mówić? W takim razie zmuszę cię do tego... - Powiedział, a po chwili jego ręka wylądowała pod moją bluzką.
- Zboczeniec...
- Co tam mamroczesz?
- Idiota...
- Mów głośniej do jasnej cholery!
- Jesteś zboczonym idiotą...
Gdy to powiedziałam jego twarz zbliżyła się do mnie.
- Ja nawet wiem gdzie mieszkasz...Więc nawet jak uciekniesz, nic to nie da.
Jego ręka cały czas była pod moją bluzką, aż w końcu go walnęłam ale to nic nie dało, bo byłam za bardzo wyczerpana.
- Zostaniesz tu do końca życia. Nawet jeśli odzyskasz siły, nie ma wyjścia w tym pomieszczeniu. - Powiedział i pocałował mnie w szyję. Chciałam go odepchnąć, ale nie miałam siły.
- Teraz muszę iść. Wrócę w nocy, a ty będziesz tu czekać. Wtedy się zabawimy. - Powiedział i wyszedł.
Ja myślałam czy Kavu jeszcze żyje... I czy jakoś stąd ucieknę...Ale to i tak nic nie da, skoro on wie gdzie mieszkam...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz